Koniec października obfitował w bardzo intensywne opady deszczu w wielu częściach świata, m.in. w Newadzie, Arizonie, Meksyku, Ekwadorze, Indiach, Australii i w Omanie. Być może dla wielu jest to dowód na zmiany klimatyczne. Owszem klimat zmienia się, ale gwałtowne zjawiska, które obserwujemy na pustyniach i nie tylko, nie są czymś nowym, wręcz przeciwnie, są stare jak świat. A w Europie też niespokojnie, tyle że nie natura obudziła się, ale jakieś podskórne działania nieznanych sił dają o sobie znać. Czy zatem będziemy mogli kiedyś napisać, że rok 2026, podobnie jak kiedyś rok 1647, był to dziwny rok, w którym rozmaite znaki na niebie i ziemi zwiastowały jakoweś klęski i nadzwyczajne zdarzenia?

Teren Omanu jest w dużej części płaski, w zachodniej części kraju znajduje się pustynia Ar-Rab al-Chali. W północno-wschodniej części kraju znajdują się góry z najwyższym szczytem kraju – Dżabal Szams o wysokości 3018 m n.p.m. W Omanie panuje klimat zwrotnikowy suchy – w styczniu temperatury wynoszą ok. 20 °C, a w lipcu najwyższe temperatury sięgają 50 °C. Opady są niskie, szczególnie w północnej części kraju, gdzie średnie wartości nie przekraczają 100 mm rocznie. Dominują pustynie i półpustynie z dolinami uedów. – Wikipedia.

Układ niskiego ciśnienia przyniósł północnemu Omanowi niemal tydzień burz, gradu oraz wezbrań wadi (okresowych cieków wodnych). Silne gradobicie wystąpiło w Wadi Al Jizzi w mieście Sohar, w Wadi Saqt w Samail doszło do wylania wód, a w rejonach Ibri, Al Rustaq i Musandam wadi wypełniły się wodą. W Al Rustaq w dniach 24–27 października odnotowano 60 mm opadów. Urząd Lotnictwa Cywilnego wydał żółte ostrzeżenia dla wybrzeża Al Batinah. Do 1 listopada 2026 roku w sześciu gubernatorstwach spodziewane są opady deszczu o różnym natężeniu.

x

Jan Lewiński w książce Życie Ziemi Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1957 (pierwsze wydanie 1935) pisze:

Deszcze nawiedzają pustynie rzadko, ale bywają zwykle ulewne, toteż w każdej pustyni znajdują się wyraźne ślady erozji wodnej. Zwłaszcza silna jest erozja tam, gdzie na powierzchnię występują gliny; powstają wówczas wspomniane bad lands, złe ziemie, pobrużdżone niezliczonymi głęboko wciętymi rynnami odpływowymi, nagie i ponure, zupełnie bezdrożne. Tam, gdzie występują skały twardsze, powstają w nich mniej liczne, ale głębokie i długie doliny – uedy Sahary północnej – normalnie zupełnie suche. Ulewy wypełniają je szybko wodą, która odpływa gwałtownie, unosząc wielkie masy przygotowanego przez wietrzenie gruzu skalnego, który pokrywa dno dolin. Przybór wody jest tak szybki, że zdarzają się paradoksalnie przypadki utonięcia w suchej Saharze; w uedzie Urirlu koło Ghardaia (Sahara północna) utonęło ośmiu strzelców francuskich, zaskoczonych przez nagłą ulewę. Uciec z zalewanego uedu niepodobna, bo te okresowo zalewane doliny pustyni mają zbocza strome, pionowe; nie ma przecież w pustyni tego ciągłego zmywania zboczy przez wody deszczowe ani spełzania po zboczach mas wietrzeniowych, które w klimacie wilgotnym łagodzą spadki i zaokrąglają kształty.

x

W blogu Nepal było m.in. o tym, jak działa erozja w wysokich górach i w zimnym klimacie. Tu mamy do czynienia z klimatem gorącym i suchym. Jednak, bez względu na warunki, cel jest zawsze taki sam. Chodzi o to, by doprowadzić do zrównania wszelkich wyniosłości, by wszędzie było płasko. Jest to możliwe dzięki temu, że czynniki takie jak deszcz, grad, wiatr, mróz, wysoka temperatura prowadzą do rozpadu skał, bo minerały, z których są one zbudowane, nagrzewają się w dzień (na pustyni), a w nocy, gdy jest mróz, kurczą się. W skałach powstają szczeliny, w które dostaje się woda i żłobi w nich. Również wiatr wydmuchuje z nich najdrobniejsze cząstki. To jest działanie mechaniczne. W klimacie umiarkowanym rozpad skał odbywa się bardziej poprzez reakcje chemiczne, czyli rozpuszczanie.

Mamy więc dwie siły, które walczą ze sobą. Jedna – działająca na zewnątrz, czyli klimat – dąży do zrównania powierzchni Ziemi. Druga – działająca od wewnątrz, czyli siły wynoszące masy skalne z głębi Ziemi – dąży do urozmaicenia jej powierzchni. Podobnie jest w polityce: mamy lewicę i prawicę. Tak jest od rewolucji francuskiej. Wcześniej były wojny religijne. Wygląda więc na to, że nieustający konflikt jest nieodłącznym elementem tego świata: czy to tego ożywionego, czy tego nieożywionego. Wypada więc ten stan zaakceptować, ale nie przejmować się sprawami, na które nie ma się wpływu, bo cóż ja mogę zrobić w związku z zamieszaniem wokół Trybunału Konstytucyjnego? – Tyle samo, co w kwestii niszczących ulew w różnych częściach świata. Piękny jest świat. Piękny, ale przemijający. Ile czasu potrzebuje natura, by z Tatr zrobić Góry Świętokrzyskie? – 20 milionów lat, chyba że w międzyczasie jakiś Janosik wyniesie tatrzańskie masy skalne do góry.

To, co wydarzyło się w sobotę 17 października w Limoges, to nie żadne protesty, to zwyczajne barbarzyństwo. Kto za tym stoi i komu to służy? Jeśli ktoś protestuje, bo mu poziom życia obniżył się, to niszczenie dorobku pokoleń nie poprawi sytuacji materialnej protestujących, wprost przeciwnie. O co więc w tym wszystkim chodzi? Poniżej tłumaczenie tego, co powiedziano w tym krótkim video: Ratusz w Limoges w płomieniach: co tak naprawdę zdarzyło się. “To odpowiednik katedry Notre-Dame”

Ten płonący budynek to ratusz miasta Limoges. Został on podpalony przez jakichś ludzi pod koniec protestów w dniu 17 października. To stary budynek z XIX wieku. Podpalono go pod wieczór. Denis Carreaux, dziennikarz, mówi: „Kiedy przyjechałem kilka minut później, ogień zajął już dach.” Pomimo interwencji strażaków, dach szybko stanął w płomieniach, a dzwonnica wkrótce potem runęła. „Widząc budynek ratusza w płomieniach, szybko zdałem sobie sprawę, że dzieje się coś poważnego; jako dziennikarz, ale również jako rodowity mieszkaniec Limoges – to moje miasto i dla mnie ten ratusz jest tym, czym dla Paryżan katedra Notre-Dame. Są dwa wyróżniające się budynki w mieście, to dworzec kolejowy i ratusz. Do tego drugiego mieszkańcy miasta są bardzo przywiązani.”

Na chwilę obecną, urząd mera sugeruje atak dokonany z premedytacją, a mer Guillaume Guérin skarży się, że policja miała, wcześniej tego dnia, ustąpić protestującym z powodu braku wyposażenia i środków. Według niego ustąpienie to było tym, co pozwoliło napastnikom dostać się do budynku. „Drzwi zostały otwarte siłą przy użyciu 200 kilogramowego taranu. Nie można przynieść takiego taranu w plecaku. Tak więc byli to ludzie, którzy wcześniej zaplanowali swoją akcję i znali rozkład pomieszczeń. Wiedzieli dokładnie, które drzwi wyłamać, jak poruszać się po wnętrzu budynku i gdzie pójść, będąc już w nim.”

Według mera śluby odbywały się po południu, co oznaczało, że ludzie nadal byli w budynku w momencie wdarcia się protestujących i w trakcie pożaru. „Nie wiem dokładnie, ile było tam osób, ale było ich wiele, chociaż było to w sobotę po południu. Był strażnik, któremu grożono śmiercią, byli radni. Spotkałem osobiście jednego z nich, który był w swoim biurze i kazano mu zamknąć się w nim. Było ryzyko, że zostanie w nim uwięziony, więc wyszedł, zebrał paru ludzi i udało im się wyjść, nie spotykając napastników. Zdawali sobie sprawę, że ich życie jest w niebezpieczeństwie. Grożono im śmiercią, a radnym powiedziano: zabijemy was.”

Następnego ranka ogień opanowano, ale budynek został w dużym stopniu zniszczony, pozostała tylko fasada historycznej jego części i nowsza, tylna część. „Widziałem tego ranka, jak przyjechali pracownicy ratusza i płakali, widząc ten urząd, który od lat był ich miejscem pracy i wiedząc, że już nie wrócą do swoich biur i że ich rzeczy osobiste zostały zniszczone.”

Pozostaje do ustalenia, co dalej i co stanie się z pracownikami, ale też i z mieszkańcami. „Jak to wszystko zorganizować w ciągu najbliższych godzin, dni, tygodni i miesięcy, tak by urząd mógł wykonywać swoje zadania.” Żądania mera, Guillaume Guérin, są bardzo proste. Chce on, by urząd został odbudowany na tych samych zasadach co Notre-Dame de Paris. Zagroził również, że zrezygnuje razem ze wszystkimi pracownikami, jeśli nie zostanie mu przyznane potężne wsparcie finansowe: Żądam specjalnego planu dla Limoges i milionów dla miasta i tyle. W przeciwnym razie nie wiem, co wspólnie zrobimy. Wczoraj państwo pozostawiło oficerów swojej policji na pastwę dzikich hord.

„Są miasta, które są jakoś opuszczone, porzucone; dla mera Limoges to oczywiste, to nie podlega dyskusji i w każdym razie, biorąc pod uwagę skalę ataku, od którego ucierpiało, musi nastąpić mobilizacja państwa wokół Limoges.”

x

x

Limoges to stare miasto. Za panowania Merowingów i Karolingów jedno z głównych miast Akwitanii i ośrodek sztuki złotniczej. Od XI wieku jeden z największych ośrodków emalierstwa w Europie; sztuka emalierska niemal zanikła podczas wojen religijnych. Dzięki odkryciu kaolinu w pobliżu miasta, powstały w drugiej połowie XVIII wieku manufaktury porcelany i tym sposobem Limoges stało się później słynnym francuskim ośrodkiem jej produkcji.

x

Gdy usłyszałem słowa tego dziennikarza: Tak więc byli to ludzie, którzy wcześniej zaplanowali swoją akcję i znali rozkład pomieszczeń. Wiedzieli dokładnie, które drzwi wyłamać, jak poruszać się po wnętrzu budynku i gdzie pójść, będąc już w nim, to od razu przypomniał mi się fragment z książki Stefana Zweiga Maria Antonina Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1990. Tak autor opisał wtargnięcie tłumów do Wersalu:

Dawna władza, a więc królestwo i jego obrońcy – arystokraci, poszła spać – lecz rewolucja jest młoda, ma gorącą nieopanowaną krew, nie potrzebuje spoczynku i niecierpliwie wyczekuje dnia i czynu. Wokół ognisk obozowych, rozpalonych pośrodku ulic, gromadzą się żołnierze paryskiego buntu, którzy nie znaleźli noclegu; nikt nie może wytłumaczyć, czemu właściwie przebywają jeszcze w Wersalu, zamiast leżeć we własnych łóżkach; przecież król posłusznie przyrzekł i obiecał wszystko. Ale niespokojny ten tłum trzymany jest w napięciu czyjąś niewidzialną wolą. Tam i z powrotem od drzwi snują się w ciemnościach postacie, dające potajemne rozkazy, a z rana o piątej, gdy pałac pogrążony jeszcze we śnie i mroku, pod wodzą doświadczonej ręki zakradają się poszczególne gromady okólną drogą przez podwórze kaplicy aż pod okna pałacu. Czego chcą? Kto dowodzi tymi ciemnymi postaciami, kto je popycha do celu na razie trudnego do rozpoznania, ale już bez wątpienia dobrze rozważonego? Podżegacze kryją się w cieniu; książę d’Orléans i brat królewski, hrabia de Provence, wiedzą dobrze, czemu woleli nocy tej nie przebywać w pałacu, u boku prawowitego władcy… I nagle w głębokiej ciszy pada strzał, jeden z owych prowokujących strzałów, potrzebnych zawsze do wywołania uplanowanego starcia. Natychmiast zbiegają się zewsząd setki i tysiące powstańców, uzbrojonych w dzidy, motyki i strzelby, całe pułki kobiet i mężczyzn przebranych za kobiety. Napad ma wyznaczony kierunek prosty: do komnat królowej! Jakim sposobem rybaczki paryskie i przekupki, które nigdy dotąd nie przestąpiły progów Wersalu, znajdują od razu i tak zadziwiająco pewnie właściwe przejścia w niezmierzonym pałacu, wśród mnóstwa schodów i setek pokojów? Z gwałtownym naporem fala kobiet i przebranych mężczyzn płynie schodami wiodącymi do apartamentów Marii Antoniny. Paru gwardzistów stara się zagrodzić wejście; dwaj zostają bestialsko zrzuceni w dół i zamordowani, a brodaty wielki mężczyzna odrąbuje u stóp schodów obydwom trupom głowy, które w kilka minut później, ociekające krwią, kołyszą się na olbrzymich pikach.

x

O co w tym wszystkim chodzi? Po co spalono ratusz w Limoges? Być może dowiemy się o tym po latach, jeśli sami będziemy w stanie skojarzyć pewne fakty i wyciągnąć z tego jakieś wnioski, choć wcale nie musi to być łatwe. Bo czy ktoś w 1980 roku wiedział, po co powstała „Solidarność”? – poza wtajemniczonymi oczywiście. Idea piękna – socjalizm z ludzką twarzą. Ci ludzie, w tamtym czasie, nie chcieli żadnego kapitalizmu i wolnego rynku. Dlaczego? Trzeba cofnąć się do 1945 roku. Powstała wtedy Polska Ludowa. Kraj leżał w gruzach, trzeba było go odbudować. Jak to zrobić, jak wzbudzić w ludziach, umęczonych wojną, motywację? Polska pańska nie mogłaby tego zrobić, ale Polska ludowa jak najbardziej. Przekonano ludzi, że to ich państwo, państwo robotników i chłopów. I ci ludzie uwierzyli w to, pamiętali przecież Polskę sanacyjną, która nie była ich Polską. Oddali wszystkie swoje siły, uwierzyli, że odbudowują kraj dla siebie. I odbudowali. Pracowali za „miskę ryżu”.

Gdy już Polska urosła w siłę, a ludziom żyło się nieco lepiej, w każdym razie pojawiła się jakaś stabilizacja po wojennych przejściach, to komuś zaczęło się nie podobać. Przyszedł czerwiec 1976 i wypadki radomskie. W Radomiu podpalono budynek Komitetu Wojewódzkiego partii, tak jak w Limoges podpalono ratusz. Cztery lata później doszło do ostatecznego rozwiązania, czyli wykorzystania robotników do osiągnięcia zamierzonych celów. W tamtym czasie ludzie nie chcieli kapitalizmu, bo pamiętali Polskę sanacyjną, która była Polską Radziwiłłów i innych ziemian. Jak zatem przekonać ich, że socjalizm jest niereformowalny? Ekstremalne żądania oszołomów z „Solidarności”, którzy byli agentami komunistów, doprowadziły do wprowadzenia stanu wojennego. Stan ten wprowadzono bezprawnie, bo w tamtym czasie obradował sejm i to tylko on mógł go wprowadzić. Jaruzelski złamał obowiązujące prawo.

Co by było, gdyby nie wprowadzono tego stanu? Pewnie Polska, po korektach wypaczonego socjalizmu, rosłaby w siłę a ludziom żyłoby się dostatniej, choć zapewne nie tak jak na Zachodzie, ale nikt wtedy nie marzył o zachodnich standardach. Co zatem należało zrobić, by obrzydzić ludziom socjalizm i zabrać im tę Polskę, którą odbudowali? Trzeba było pozbyć się „Solidarności” – i po to był stan wojenny – i doprowadzić socjalizm metodami administracyjnymi do bankructwa. I tym były lata 80-te i tym zajął się Jaruzelski. Doprowadzono ten socjalizm do bankructwa w całej Europie wschodniej i w Związku Radzieckim, ale jakimś dziwnym trafem ten sam socjalizm w Chinach miał się dobrze.

Lata 80-te, po wprowadzeniu stanu wojennego, tak zniechęciły ludzi do socjalizmu, że w czerwcu 1989 roku zagłosowali za kapitalizmem, a kapitalizm to prywatyzacja, czyli zalegalizowana kradzież. Cały majątek wypracowany przez chłopów i robotników PRL-u przeszedł w ręce nie wiadomo czyje. Gdyby nie stan wojenny, to cała operacja przejęcia majątku wypracowanego przez innych nie mogłaby się udać. A tak ci, którzy sami ten majątek wypracowali, sami strzelili sobie w stopę, jak powiedziałby klasyk. Inna sprawa, że zupełnie byli nieświadomi tego stanu, podobnie jak piszący te słowa. Dopiero po latach, jak spojrzy się na to „z lotu ptaka”, wszystko zaczyna się układać w logiczną całość.

Ostatnio pojawił się w niemieckim dzienniku Welt am Sonntag artykuł zatytułowany POLENS JÜDISCHES PARADOX: Warum immer mehr Juden nach Polen ziehen; Juden ziehen nach Polen, Was steckt dahinter? czyli POLSKO-ŻYDOWSKI PARADOKS: Dlaczego coraz więcej Żydów przeprowadza się do Polski; Żydzi przeprowadzają się do Polski. Co się za tym kryje? – Philip Fritz, autor tego artykułu, udzielił krótkiego wywiadu dziennikarzowi WELT-TV News-Channel. W opisie do tego video, które pojawiło się w sieci 13 września, napisano:

Zaskakujące zjawisko: podczas gdy partia o otwarcie antysemickich poglądach zyskuje poparcie w Polsce, to w tym samym czasie Żydzi z Ukrainy, Niemiec, Francji i Izraela przeprowadzają się do Polski. Korespondent WELT w Polsce, Philipp Fritz, wyjaśnia ten „żydowski paradoks”. Wywiad obejmuje incydenty antysemickie w Polsce i Niemczech, unikalną historię relacji żydowsko-polskich oraz pytanie, dlaczego niektórzy Żydzi czują się dziś w Polsce bezpieczniej niż w niektórych częściach Europy Zachodniej. W wywiadzie poruszono również temat polskiego polityka Grzegorza Brauna, którego radykalne i antysemickie poglądy wywołały ogromne kontrowersje.

x

Dziennikarz prowadzący program mówi o tym, że w Europie narasta fala antysemityzmu, nie tylko w Szwecji. W Niemczech nasilają się propalestyńskie nastroje, są też partie antysemickie. W Polsce jest otwarcie antysemicka partia, która uzyskuje w wyborach od 6 do 8 procent, a mimo to Żydzi napływają do Polski. Nie tylko z Ukrainy, ale również z Niemiec, z Francji. I o tym rozmawia z korespondentem Welt am Sonntag w Polsce. Co decyduje? – pyta prowadzący.

Przede wszystkim położenie – mówi Fritz. Jednak pytanie podstawowe brzmi: jak bardzo antysemicki jest ten kraj? I wtedy wszyscy natychmiast odpowiadają – Grzegorz Braun. Jest on czołowym politykiem, szefem partii, która jest otwarcie antysemicka i on wcale tego nie ukrywa; zwolennik teorii spiskowych; kandydował wcześniej na urząd prezydenta i otrzymał 6% poparcie. Jest rzeczywiście zwariowany.

Jesteśmy więc świadkami napływu Żydów do Polski; po pierwsze z Ukrainy, ale też z zachodniej Europy, z Niemiec, z Francji, nawet z Izraela. Tylko w zeszłym roku prawie 11 000 Izraelitów otrzymało polskie obywatelstwo. To bardzo interesujące: dlaczego do Polski? Muszą tam chyba pewniej czuć się lub woleć tam mieszkać, niż w Izraelu. Przede wszystkim relacje polsko-izraelskie czy polsko-żydowskie są szczególne. Z sześciu milionów ofiar połowa była polskimi obywatelami. Tak więc Żydzi mają szczególny stosunek do Polski. Wielu z nich ma tam swoje korzenie. Nie jest też wielkim problemem uzyskanie polskiego obywatelstwa. Z drugiej strony mamy wybuch antysemityzmu w polskiej polityce, ale mimo to w kraju jest relatywnie bezpiecznie. W 2024 roku zanotowano tylko dwa przypadki napaści na Żydów, a w Niemczech około 200 i tysiące ataków werbalnych i pogróżek. W Polsce mamy do czynienia z antysemityzmem w internecie i tu widać wzrost od 2023 roku, ale nie przenosi się to na ulice. Kto zatem wybiera w Polsce te partie i tego pana? Nie jest łatwo powiedzieć, kto go wybiera.

x

To krótki wywiad, którego fragment zacytowałem, trwający niewiele ponad cztery minuty – trudno więc powiedzieć, co zawarł Fritz w artykule w Welt am Sonntag, bo dostęp do niego jest możliwy po opłaceniu abonamentu. Skoro jest on korespondentem w Polsce, to pewnie zna język polski (imię Grzegorz wymawia bardzo dobrze) i pewnie zna, przynajmniej w jakimś stopniu, historię Polski. Czy jednak poruszył w tym artykule wątek 1968 roku? To pytanie pozostanie bez odpowiedzi.

Jak wiemy w 1968 roku pojawiło się w polskiej przestrzeni publicznej hasło: syjoniści do Syjamu! – wymyślone przez samych Żydów, a nie robotników, którzy na różnych wiecach trzymali transparenty z tego typu hasłami.

W 1968 roku Żydzi wyjeżdżali do Izraela i do Europy zachodniej. Czy zatem nie jest tak, że teraz wracają potomkowie tamtych emigrantów? I rodzi się pytanie: dlaczego właśnie oni? Czy nie ma wśród samych Żydów jakichś wewnętrznych podziałów i ci, którzy od wieków mieszkają na zachodzie Europy, patrzą z góry na tych ze wschodniej? Czy ci wschodni nie do końca zasymilowali się z tymi zachodnimi? Wszak na wschodzie Europy zawsze było dużo biedoty żydowskiej i nie asymilowała się ona ze społecznościami, wśród których żyła, w odróżnieniu od Żydów z Europy zachodniej, którzy byli znacznie bogatsi i asymilowali się łatwiej.

Mamy jeszcze Żydów z Ukrainy. Dlaczego oni wyjeżdżają stamtąd do Polski? Przecież to właśnie tam ma podobno powstać ta Niebiańska Jerozolima. Czy robią miejsce rosyjskim Żydom, gdy Rosja już „łyknie” całą Ukrainę zadnieprzańską? Znowu pytania, na które trudno znaleźć jednoznaczną odpowiedź.

Czy w takim razie trwa odbudowa przedrozbiorowej Rzeczypospolitej, w której Żydzi mieli swój własny Sejm Czterech Ziem, o którym sztuczna inteligencja tak pisze:

„Sejm Czterech Ziem (hebr. Waad Arba Aracot) to historyczny, centralny organ samorządu i sądownictwa ludności żydowskiej w dawnej Rzeczypospolitej, który działał w latach 1580–1764.

Czym był Sejm Czterech Ziem?

Wyjątkowy samorząd: Był to jedyny taki organ w dawnej Europie, dający Żydom szeroką autonomię wewnętrzną w ramach państwa polskiego. Pochodzi od czterech prowincji (ziem), które reprezentował: Wielkopolski, Małopolski, Rusi i (początkowo) Litwy. Od 1623 roku Litwa utworzyła własny, osobny sejm (Waad Medinat Lita).”

Czy jest tak, jak powiedział Fritz, że to m.in. ze względu na zlokalizowanie obozu zagłady, w którym zginęło wielu Żydów? To powinno być raczej traumatyczne przeżycie i wydaje się, że to nie tym m.in. kierują się Żydzi wracający do Polski. I RP była żydowskim rajem i to nie tylko ze względu na ten sejm. Mieli tu wyjątkowe prawa i w praktyce własne państwo w państwie zwanym Rzeczpospolitą Obojga Narodów. Nazwa ta odzwierciedlała stan faktyczny. Jednym narodem byli Żydzi, a drugim szlachta, która w zdecydowanej większości miała żydowskie korzenie. Każdy szlachcic powierzał prowadzenie swoich interesów i finansów Żydom, których nazywano faktorami.

Czy ten masowy napływ Żydów z Niemiec, Francji, Izraela i Ukrainy oznacza, że zamiarem wielkich tego świata jest odtworzenie I RP? Wydaje się to prawdopodobne, tyle że te procesy przebiegają powoli i trudno na obecnym etapie rozszyfrować zamiary tych, którzy je uruchomili.

Jest jeszcze jeden niepokojący wątek. Straszą nas ewakuacją na wypadek wojny, innego zdarzenia typu wybuch epidemii czy klęski żywiołowej. W przypadku wojny jest to tylko pretekst, bo rakiety i drony dolecą wszędzie i nie ma przed nimi ratunku. Czasy wjeżdżania czołgami skończyły się wraz z końcem II wojny światowej. W pozostałych przypadkach można zrobić to, czego już doświadczyliśmy, czyli fałszywej pandemii. Przesiedlenia ludności mogą mieć konkretny cel, może chodzić o usunięcie ludności z jakiegoś miejsca, by osiedlić tam innych. Może więc chodzić o stworzenie bantustanów. Kto wie? Ten scenariusz został już przerobiony. Mam jednak nadzieję, że to tylko wytwór mojej chorej wyobraźni.

Dlaczego jednak dzieje się tak, jak się dzieje? Naród, który opanował świat, wykorzystując do tego pozorną asymilację, czyli wnikając w tkankę narodów czy raczej społeczności rdzennych, boryka się z czymś, co można nazwać kwadraturą koła. Pozorna asymilacja jest uciążliwa, bo ciągle trzeba udawać i mieć się na baczności, by nie zdradzić się. Po jakimś czasie pojawia się chęć prawdziwej asymilacji, która oznacza koniec narodu wybranego i dlatego jego kierownicy ciągle aplikują mu jakieś pogromy i wojny, które mają wybić im z głowy tę prawdziwą asymilację i stąd mamy antysemityzm wzniecany przez kierowników żydostwa, by wybić Żydom z głowy jakąkolwiek autentyczną asymilację. Terapia szokowa działa, ale tylko do pewnego momentu; Żydzi znowu zaczynają myśleć o autentycznej asymilacji, a ich kierownictwo, po pewnym czasie, dochodzi do wniosku, że nadszedł czas na kolejne radykalne rozwiązanie, czyli ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej, czyli Endlösung der Judenfrage. I tak to trwa: od ściany do ściany czy może raczej po żydowsku – od Annasza do Kajfasza.

Wiem, że teraz uwaga świata skupiona jest na Bliskim Wschodzie, na wojnie Ameryki i Izraela z Iranem. O Iranie pisałem w dwóch bogach: Iran i Iran c.d. i nie mam nic do dodania w tym temacie. Natomiast w Polsce pojawiają się coraz częściej głosy o potrzebie wyjścia z unii europejskiej. Są to przeważnie głosy z prawej strony, bo lewica obstaje przy pozostaniu w niej, co w sumie nie dziwi, bo to przecież Leszek Miller wprowadzał tam Polskę. Warto więc może przypomnieć sobie tamte czasy. Entuzjastów wśród polityków było co niemiara, a tylko jeden sceptyczny. Był to głos Jana Olszewskiego:

„To, że UE doda trochę pieniędzy było do przewidzenia. Nie zmienia to samego założenia, że zostaniemy przyjęci na zupełnie innych zasadach niż byli przyjmowani pozostali członkowie. To tworzy wewnątrz Unii podział na członków właściwych, pierwszej kategorii, i nowych – drugiej kategorii. Warunki uzyskane w negocjacjach z UE nie gwarantują, że uzyskamy szansę na wyrównanie poziomu rozwoju gospodarczego z resztą Europy. Raczej odwrotnie – utrwali się podział na dwie strefy. To fatalne dla przyszłości Unii, Polski i Europy. Moim zdaniem żaden z Polaków nie ma prawa zaakceptować takiego układu.

Kiedy byłem premierem, problemem głównym było wyprowadzenie z kraju wojsk rosyjskich i wejście do euroatlantyckiego układu bezpieczeństwa. Od kiedy znaleźliśmy się w NATO, jesteśmy po tamtej stronie. Wchodzenie do struktur europejskich jest sprawą wtórną. Nie jest tak, że musimy wejść do Europy, bo inaczej pozostaniemy poza nią. My jesteśmy w Europie tak samo jak Norwegia, która nie jest członkiem UE.”

Jednak wśród dziennikarzy też zdarzały się głosy bardziej zachowawcze. Jerzy Surdykowski w artykule Europejskie marzenie (Wołanie o sens) we wstępie pisał:

Idziemy do Europy pełnej kłopotów i nierozwiązanych problemów, do Europy przed wielką reformą, choć wciąż nam się zdaje, że tylko wracamy do Europy dawnej, spokojnej, przebogatej i opiekuńczej. Takiej Europy już nie ma.

Dalej pisze:

Tysiącletnia unia

Europę próbowano już nieraz jednoczyć ogniem i mieczem, ale spuśćmy zasłonę na krwawe usiłowania od Karola Wielkiego po Hitlera i Stalina. Pierwszym chyba projektem pokojowego zjednoczenia była krótkotrwała wizja dwóch wielkich i wyprzedzających swój czas mężów stanu: młodego cesarza Ottona III i papieża Sylwestra II, do której wstępem był sławny zjazd gnieźnieński przed z górą tysiącleciem, kiedy Otton III włożyć miał swoją koronę na głowę naszego Bolesława Chrobrego przewidzianego na namiestnika prowincji słowiańskiej, równoprawnej z Italią, Germanią i Frankonią. Niestety, szybko wróciły realia i wyboje: Otton zmarł młodo, wkrótce po nim papież-filozof Sylwester, a Germanie i Słowianie znowu wzięli się za łby. Taki mamy tylko z tego pożytek, że jest się do czego odwoływać po tysiącleciu i warto też pamiętać, iż idea europejska jest prawie tak stara jak europejskie chrześcijaństwo i z nim zrośnięta, choć – aby ją ziścić – musiała Europa usłyszeć w XX wieku kroki Diabła i zobaczyć jego oblicze; obojętnie brunatne czy czerwone.

I dalej:

To jeszcze jest herezja

Zjednoczona Europa nie jest państwem, nie jest nawet federacją państw. Ale jest czymś więcej niż zwykłą organizacją międzynarodową. Europejski super rząd musi więc respektować języki wszystkich państw członkowskich, szanować ich suwerenność, zabiegać o jednomyślność nawet w drobiazgach, co powoduje, że procedury przedłużają się i komplikują ponad potrzeby zdrowego rozsądku, a sprawność maleje. Wszyscy wiedzą, że trzeba coś z tym zrobić, ale mało komu przechodzi przez gardło stwierdzenie, że logicznym etapem byłaby federacja z konstytucją i sprawnym rządem ponadpaństwowym. To jeszcze jest herezja.

Dalej:

Wielki błąd popełniliśmy traktując poszerzenie jako operację techniczną, prawną, a przede wszystkim finansową. W rozmowach o poszerzeniu, w jego propagandzie lub antypropagandzie, w rokowaniach i oficjalnych komunikatach chodzi nade wszystko o to, ile miliardów euro, w jakim czasie i pod jakimi warunkami będziemy mogli dostać.

I kończy:

Żadna historyczna ani ekonomiczna konieczność. Oni naprawdę nie mają w tym wielkiego interesu, by brać sobie już teraz na barki jednocześnie ciężar reform i sporą część kosztów podźwignięcia „gorszej Europy”. Naiwne są bajki o nowym, wielkim rynku zbytu dla europrodukcji. Ten rynek istnieje od dawna i byłby istniał nadal bez poszerzania, tylko trochę biedniejszy i mniej chłonny. A więc jednak solidarność istnieje i przeto istnieje europejska tożsamość moralna, nie tylko finansowa.

Poszerzenie jest wielkim i – jak się wydaje – nieźle, choć nieco ospale zdawanym przez Zachód egzaminem z tej pożądanej europejskiej tożsamości. Ona będzie niebywale potrzebna już jutro, wobec wyzwań, przed którymi Unia stoi. Jeśli ta tożsamość się nie rozwinie, to wielka idea europejska pozostanie nadal przewlekłym sporem o rozdrapywanie gotówki powściąganym nie przez solidarność Europejczyków, ale przez ociężałe procedury brukselskiej biurokracji.

x

Wygląda na to, że Surdykowski wierzył – albo udawał, że wierzy – że istnieje coś takiego jak europejska tożsamość. Tym spoiwem, które miało stworzyć z Europy monolit, z własną tożsamością, było chrześcijaństwo. Szybko jednak okazało się, że jest ono nader podatne na różnego rodzaju eksperymenty. Już w 1054 roku doszło do schizmy wschodniej, czyli podziału na katolicyzm i prawosławie. Później przyszła reformacja (1517), która z katolicyzmu wyłoniła protestantyzm, a unia brzeska (1596) z prawosławia – unitów. Nie było zatem spoiwa, które mogłoby zjednoczyć całą Europę i wszelkie próby typu nazizmu czy komunizmu nie miały szans powodzenia z braku takowego.

Po co zatem rozszerzono w tamtym czasie unię o Polskę, Czechy, Słowację i Węgry? Gdyby do tego nie doszło, to nie byłoby majdanu w Kijowie, bo tam chodziło o to, że unici chcieli do unii europejskiej, a prawosławni – do Rosji. Ten postulat unitów nie byłby możliwy do wysunięcia, gdyby nie przyłączono do unii wyżej wymienionych państw, a zwłaszcza Polski. W efekcie doszło do wojny rosyjsko-ukraińskiej. A jak wojna, to doskonały pretekst do dokonywania zmian, które nie byłyby możliwe bez niej, czyli do masowych przesiedleń ludności i zmiany granic. Przesiedlenia ludności z Ukrainy już mamy, a będzie ich jeszcze więcej, a i na zmiany granic przyjdzie jeszcze czas.

Żeby to wszystko dokonało się niezbędne jest wyjście Polski z unii, tak jak to się stało, gdy Królestwo Polskie połączyło się z Wielkim Księstwem Litewskim (1569). To był moment, gdy Królestwo to opuściło I Rzeszę, czyli ówczesną unię europejską. Co to w praktyce będzie oznaczać dziś? Wyjście z unii będzie oznaczać, że skończą się unijne dotacje. Ktoś powie, że to i tak było z naszych podatków. Czy aby na pewno? Przecież nikt nie wie, ile państwo zbiera z tych podatków, a skoro tak, to nie ma sensu wdawać się w takie dywagacje, ale jeśli ktoś, tak jak ja, pamięta czasy PRL-u i porówna je z czasami III RP, to widać, że to dwa różne byty. PRL w porównaniu z III RP był siermiężny i prymitywny. Oczywiście III. RP od Zachodu dzieli przepaść, ale to i tak znacznie lepiej niż za PRL-u. Skończą się pieniądze, tak jak skończyły się gierkowskie kredyty i zaczęła się jaruzelska mizeria. Było więc tak, że najpierw, za Gierka, ktoś dał pieniądze, a później, za Jaruzelskiego, zakręcił kurek, a do tego jeszcze w sposób wyrafinowany rozkręcił inflację. Ludzie mieli dużo pieniędzy, ale nie było na rynku towarów, więc pieniądz był bezwartościowy. W przypadku wyjścia Polski z unii ten scenariusz powtórzy się, ale prawdopodobnie w inny sposób.

Może powtórzyć się scenariusz, który opisałem w blogu Sumy bajońskie, choć może nie co do joty. Jeśli jednak strumień napływającego pieniądza zostanie zmniejszony, to może odbić się to na wynagrodzeniach, mogą też wzrosnąć podatki, np. podatek katastralny. W praktyce więc ludzie, którzy mają kredyty hipoteczne, znajdą się w trudnym położeniu, a inni, którzy mają inne zobowiązania finansowe, również. Ale nawet ci, którzy nie mają tego typu obciążeń, będą mogli to odczuć poprzez podwyższone w znaczący sposób zwykłe podatki.

Tymczasem trwa gotowanie żaby na wolnym ogniu, czyli przygotowywanie społeczeństwa do głosowania w referendum za wyjściem z unii. Ćwierć wieku temu urabiano ludzi, by głosowali za wejściem do niej, a obecnie – za wyjściem. Ja wtedy, będąc pod wpływem poglądów Korwina-Mikke, głosowałem przeciw wejściu Polski do unii. Dziś jestem zdania, że wyjście z niej jest złym rozwiązaniem, bo skończy się kasa. Że co? Że jesteśmy niewolnikami unii? No jesteśmy! Ale co? Bycie wolnymi dziadami jest lepsze? Nie! Nie będziemy wolnymi dziadami. Wpadniemy w objęcia Rosji, bo tu, w takim położeniu, możemy być tylko częścią Niemiec lub Rosji (kurica nie ptica, Polsza nie zagranica). Ale może też być tak, że pozornie będzie to niepodległe państwo, ale faktyczną władzę będą sprawować stronnictwa ruskie, pruskie i amerykańskie.

To, co dziś dzieje się, przypomina trochę sytuację sprzed unii lubelskiej. Wtedy Królestwo Polskie, wydzielone z I Rzeszy, stanowiło łakomy kąsek dla oligarchów ze wschodu, którzy rozkradli wszystko, co się dało. Prym w tym wiódł największy złodziej I RP, czyli Zamoyski. Obecnie III RP, dzięki dotacjom unijnym, z siermiężnego PRL-u, przekształciła się w całkiem atrakcyjny kąsek dla ukraińskich oligarchów. Warto jednak pamiętać, że ci oligarchowie pochodzą z tej samej nacji, co ci unijni komisarze, którzy decydowali o przyznawaniu dotacji unijnych III. RP. A 47 rodów szlachty polskiej, które tak hojnie podzieliły się swymi herbami z 47. rodami litewskich i rusińskich bojarów na mocy unii horodelskiej z 1413 roku, też nie dzieliło się nimi z obcymi.