Coraz częściej straszą nas we wszelkiego rodzaju mediach konfliktem nuklearnym. Czy jest on możliwy? Możliwy to on jest, ale czy miałby sens? Jeśli celem każdej wojny jest podporządkowanie przeciwnika własnej woli, a nie zniszczenie go, to użycie broni nuklearnej nie ma sensu. Po katastrofie w Czarnobylu w 1986 roku do dziś teren wokół byłej elektrowni jądrowej jest skażony. Już na początku lat 60-tych pojawiła się w Ameryce doktryna wojskowa, która uwzględniała niekorzystne skutki użycia broni jądrowej. Ta nowa doktryna była dziełem duetu Kennedy-McNamara. Wikipedia pisze tak:

Robert Strange McNamara (ur. 9 czerwca 1916 w San Francisco, zm. 6 lipca 2009 w Waszyngtonie) – amerykański polityk i biznesmen, w latach 1961–1968 sekretarz obrony USA, w latach 1968–1981 prezes Banku Światowego. McNamara był odpowiedzialny za instytucję analizy systemowej w polityce publicznej, którą rozwinął w dyscyplinę znaną dzisiaj pod nazwą analizy politycznej.

Przed Pentagonem

Urodził się w San Francisco. Ojciec – Robert James McNamara – był menedżerem sprzedaży w hurtowni obuwniczej. Matka – Clara Strange McNamara – nadała synowi swoje nazwisko panieńskie jako drugie imię. Oboje rodzice mieli brytyjskie pochodzenie.

W 1937 ukończył ekonomię i filozofię na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Dwa lata później skończył studia podyplomowe w zakresie zarządzania na Harvardzie.

Przez rok pracował w San Francisco jako księgowy. Potem wrócił na Harvard, aby zająć się nauczaniem w tamtejszej Szkole Biznesu. Brał tam udział w projekcie polegającym na uczeniu oficerów lotnictwa technik analizy na co dzień stosowanych w biznesie. W 1943 sam przywdział mundur sił powietrznych i stał się analitykiem wojskowym w stopniu kapitana. Był m.in. jednym z autorów planu bombardowania Tokio w 1945.

W 1946 zakończył służbę wojskową i podjął pracę dla koncernu Ford. Szybko piął się w górę, aż w 1960 został pierwszym w historii prezesem spoza rodziny Fordów. Dzień przed objęciem przez niego prezesury wybory prezydenckie wygrał John F. Kennedy, który kilka tygodni później zaproponował mu objęcie resortu obrony.

Założenia doktryny wojskowej

McNamara i Kennedy znacząco zmienili amerykańską doktrynę wojskową. Uznali, że w razie wojny nuklearnej Ameryka nie ma prawa do pierwszego uderzenia. O ile poprzednia ekipa, pod wodzą prezydenta Eisenhowera, uważała, że w razie zagrożenia należy przeprowadzić zmasowaną akcję, z możliwością użycia broni atomowej, duet Kennedy-McNamara wolał wojny na niewielką skalę, rozgrywające się z dala od granic USA i prowadzone przy pomocy broni konwencjonalnej.

Za jeden z głównych celów postawili sobie zwalczanie raczkującego w kolejnych krajach komunizmu. Stąd między innymi brało się silne wsparcie udzielane Wietnamowi Południowemu.

McNamara starał się w swej retoryce łagodzić konsekwencje ewentualnej wojny atomowej. Głównym celem istnienia broni jądrowej było dla niego odstraszanie. Podkreślał, że celem każdej wojny, nawet nuklearnej, jest zniszczenie sił przeciwnika, a nie wyginięcie jak największej liczby ludności. Usiłował zawrzeć z ZSRR nieformalne porozumienie, iż w razie wybuchu wojny żadna ze stron nie wystrzeli rakiet w miasta wroga, a będzie celować jedynie do obiektów o znaczeniu wojskowym.

Sukcesy i porażki

Za swoją największą porażkę jako sekretarza obrony uznał po latach namawianie prezydenta do przeprowadzenia kompromitującej w skutkach operacji w Zatoce Świń (1961), podczas której grupa wyszkolonych przez CIA kubańskich uchodźców usiłowała obalić reżim Fidela Castro. Największym sukcesem McNamary był szczęśliwie zakończony kryzys kubański (1962), uważany często za ten moment zimnej wojny, kiedy wybuch III wojny światowej wydawał się najbardziej realny.

x

Wygląda więc na to, że doktryna wojskowa McNamary jest nadal aktualna. Stany Zjednoczone prowadzą wojny daleko od swych granic. Natomiast broń jądrowa nie tyle służy do odstraszania, tylko raczej do straszenia i to nie przeciwnika, ale tzw. opinii publicznej. Wydaje się, że tak było od początku, od kryzysu kubańskiego w 1962 roku. To były, według mnie, działania pozorowane. Takimi były zarówno operacja w Zatoce Świń jak i kryzys kubański. O tym pisałem w blogu Kuba.

Konflikt na Bliskim Wschodzie jest również sztucznie podtrzymywany, bo przecież Palestyńczycy mają swoje państwo. Jest nim Jordania, w której większość ludności (70%) to Palestyńczycy. Podobnie jest w parlamencie i rządzie jordańskim. O tym w blogu Palestyna c.d., a o powrocie Żydów do Palestyny w blogu Palestyna.

Iran, którym nas od jakiegoś czasu straszą, jest całkowicie zależny od Stanów Zjednoczonych, czyli od Żydów. Zrobi więc on tylko tyle, na ile pozwoli mu jego suweren. O tym w blogach Iran i Iran c.d.

U nas, w Polsce, czyli nigdzie, cała tzw. opozycja podgrzewa konflikt polsko-ukraiński, wykorzystując do tego ludobójstwo na Wołyniu, ale nikt z niej nawet nie zająknie się o czymś takim jak Eksperyment wołyński. Nikt nie zada sobie pytania, dlaczego zatarto tam wszelkie ślady: wioski spalono i zrównano z ziemią, ludność wymordowano i pogrzebano w nieoznaczonych grobach. Ale zanim to zrobiono, to masakrę udokumentowano zdjęciami. Kto zrobił te zdjęcia? Przecież ludność miejscowa nie widziała na oczy aparatu fotograficznego, nie mówiąc już o umiejętności posługiwania się nim. Co by było gdyby nie spalono domów? Może okazałoby się, że w nich wisiały ikony. Co by było gdyby dokonano ekshumacji ofiar? Może okazałoby się, że miały one, przynajmniej niektóre, krzyżyki prawosławne. Może właśnie po to zatarto wszelkie ślady, bo gdyby nie, to mit ludobójstwa ludności polskiej na Wołyniu prysłby ja bańka mydlana. Ale że tego nikt nie robi, to mamy konflikt, który będzie eskalował.

Wyobraźmy więc sobie taką sytuację, że dochodzi do konfliktu nuklearnego, który kończy się tym, że nie ma zwycięzców, albo że jest jeden zwycięzca, a reszta pokonana. To oznaczałoby koniec wszelkich konfliktów, a przecież podstawą żydowskiej ideologii jest konflikt, bez którego nie byłoby postępu, jak twierdzą i bez którego Żydzi nie mogliby skłócać narodów rdzennych, osłabiając je w ten sposób i zapewniając sobie ciągłe nad nimi panowanie. Dlatego uważam, że do konfliktu nuklearnego nie dojdzie.