Czyja wina?

Wyświetlił mi się wczoraj fragment z jednego z programów „Musisz to wiedzieć” Macieja Maciaka zatytułowany: «„Wszystkiemu złu winni Żydzi” – dlaczego elity chcą żebyśmy w to wierzyli». Powinno być: „Wszelkiemu złu winni Żydzi” – dlaczego elity chcą, żebyśmy w to wierzyli? Dziennikarz powinien dbać nie tylko o treść, ale i o formę. To krótki fragment, który trwa 2 minuty i 21 sekund. Jednym słowem, to elity, według niego, odpowiadają za to, że wszystkie winy przypisywane są Żydom.

Żydzi są wyjątkowym narodem i ta wyjątkowość polega na tym, że jest to naród, który wyróżnia się spośród innych tym, że jest:

  • rozproszony po całym świecie
  • pozornie zasymilowany z innymi narodami
  • mający monopol na emisję pieniądza
  • dominujący w handlu światowym i regionalnym

Te cechy powodują, że zdominował on wszystkie inne narody, choć ja posunę się jeszcze dalej w swoich rozważaniach, być może według wielu do granic absurdu, ale dochodzę do wniosku, że ten naród stworzył inne narody i dzierży w nich rolę strażnika ich świadomości.

Wszystkie te cztery cechy, które wymieniłem powyżej, są bezdyskusyjne dla tych, którzy choć trochę znają historię. Wszyscy władcy od najdawniejszych czasów byli uzależnieni od nich finansowo. Już w starożytnym Egipcie czy Syrii Żydzi zajmowali się ściąganiem podatków. Oczywiście ten przywilej nadawali im władcy tych państw czy królestw. Nie mam najmniejszej wątpliwości, że współczesne urzędy skarbowe też są przez nich kontrolowane.

Pozorna asymilacja powoduje to, że wnikają oni w tkankę narodów rdzennych czy może raczej społeczności osiadłych i tworzą w nich, spośród siebie, ich elity. Rozproszenie powoduje to, że tylko oni wiedzą, co dzieje się w innych częściach świata. Ta wiedza umożliwia im zmonopolizowanie handlu światowego. Pozorna asymilacja wymusza też naukę języków tych społeczności, wśród których przebywają. By dochodziło do wymiany towarów i usług pomiędzy tymi społecznościami, potrzebny jest pieniądz, który to umożliwi i uprości. A więc to oni byli prawdopodobnie twórcami pieniądza i to oni wiedzą, czym on tak naprawdę jest.

Rozproszenie i ciągła mobilność (Żyd wieczny tułacz) wymuszała naukę różnych języków i stąd pewnie wzięła się tak ich wielka liczba wśród tłumaczy, ale też i pisarzy. Ta ciągła konieczność uczenia się wykształcała w nich zapewne sprawniejsze umysły. Jeśli więc dzisiaj dominacja Żydów we wszystkich niemal dziedzinach życia jest faktem, to nie jest to wynik wybraństwa czy wyjątkowości, tylko ewolucji.

Ale nie ma róży bez kolców! Pozorna asymilacja przechodzi, czasem czy może często, w asymilację prawdziwą. I to jest ból kierownictwa żydostwa, bo taka asymilacja prowadzi w konsekwencji do unicestwienia Żydów jako narodu wybranego. By temu zapobiec, trzeba tych Żydów, rozproszonych po całym świecie, jakoś mobilizować czy zastraszać, by trwali przy swoim żydostwie. Temu służyły wszelkie pogromy Żydów, organizowane przez ich kierownictwo. Temu służyło tzw. ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej, które nie było żadnym ostatecznym rozwiązaniem, bo Hitler zajął tylko część Europy kontynentalnej. I nawet gdyby wymordował wszystkich Żydów z tej części, to reszta Żydów w Europie i na całym świecie miała się dobrze. Ale cel został osiągnięty: przekonano ich, że inne narody są wrogo do nich nastawione; część z nich wyemigrowała do Palestyny, która stała się Izraelem, a reszta odeszła od asymilacji realnej.

Jest to jednak proces, który wymaga ciągłego „odświeżania”. I stąd mamy taki świat, w którym jest tyle wojen, rewolucji, konfliktów, zamieszek i niepokojów społecznych.

Zasadnicze pytanie jednak brzmi: Czy żydowskie kierownictwo jest kierownictwem żydowskim, czy może – nie? A jeśli nie, to skąd się ono wzięło? Jest to pytanie z gatunku: Czy Wszechświat jest nieskończony w czasie i przestrzeni, czy – nie? Tego typu pytania, na które nie ma odpowiedzi, zadaje Marek Grechuta w utworze „Korowód” z 1970 roku.

Kto pierwszy szedł przed siebie?
Kto pierwszy cel wyznaczył?
Kto pierwszy w nas rozpoznał —
Kto wrogów? Kto przyjaciół?
Kto pierwszy sławę wszelką i włości swe miał za nic?
A kto nie umiał zasnąć nim nie wymyślił granic?

Kto pierwszy w noc bezsenną wymyślił wielką armię?
Kto został bohaterem? Kto żył i umarł marnie?
Kto pierwszy został panem? Kto pierwszy został sługą?
Kto musiał wstawać wcześnie, a kto mógł spać za długo?

Zapatrzeni w tańcu, zapatrzeni w siebie
Zapatrzeni w słońcu, zapatrzeni w niebie
Wciąż niepewni siebie, siebie niewiadomi
Pytać wciąż będziemy, pytać po kryjomu

Tekst pochodzi z https://www.tekstowo.pl/marek-grechuta/korowod

Czy zatem należy obwiniać Żydów za wszelkie zło, które dzieje się na tym świecie. Naród, który zdominował ten świat, odpowiada za wszystko: za to, co dobre i za to, co złe. Również on tworzy te elity, o których wspomina Maciak. Tym, którzy nie należą do tej nacji lub nie są szabesgojami, pozostaje tylko obserwować ich i uczyć się od nich.

Jedyną niezmienną rzeczą na tym świecie jest ciągła zmiana. To raczej nie podlega dyskusji. Czy ta reguła ma również zastosowanie do stosunków społecznych? Sądząc po tym, że od początku naszego ludzkiego świata towarzyszą nam wojny, rewolucje, powstania, bunty, protesty – to nie pozostaje nam nic innego, jak tylko przyjąć, że jest to prawo, które jest jakby przedłużeniem prawa, które obowiązuje w przyrodzie – w świecie ożywionym i w świecie materii martwej. Jeśli tak, to wypada zadać sobie pytanie czy Żydzi są tymi, którzy podlegają temu prawu, czyli że są przedmiotem czy może raczej podmiotem, który kreuje naszą rzeczywistość? Pytanie, na które trudno znaleźć zadowalającą odpowiedź, ale które może pozwoli nam nabrać pewnego dystansu do otaczającej nas rzeczywistości i spojrzeć na nią SINE IRA ET STÚDIO, a więc – Bez gniewu i zapału – Bezstronnie – Obiektywnie, jak mawiali starożytni Rzymianie, a konkretnie Tacyt.





Leave a Reply